Crónica da Viaxe a Italia 2009

Nota previa: Podes ver algunhas fotos da viaxe picando aquí

Se queres, podes deixar os teus comentarios tanto nas fotos coma na crónica.

Venres 27 Marzo. No instituto había un certo desasosego. Ás 15:30 h. estaba prevista a saída. ¿Tes feita a maleta? ¿Levas a plancha do pelo? ¿E o secador? Eu tamén metín toallas... ¡Estás tola! Seguro que deixo algo, xa verás. Non te preocupes pola comida, seguro que os italianos nos entenden. ¿Canto costará unha pizza? Saímos de Santigo, ¿non? Ti non te enteras de nada. ¿De cantos son as habitacións? Eu quero ir con ... Vai haber que patear moito, dino os que xa foron. ¿Ti subiches algunha vez en avión? ¡Bah!, só asusta un pouco o despegue. E os profes .... Vou a estrañar á miña nai. Aventuras innecesarias ... ¿que será eso? A ver se non me esquezo de traerlle un regaliño á miña avoa.

Ás 15:00 h. empezáronse a ver as primeira maletas á porta do instituto. Xa verás, seguro que chego de último. ¿Colliches o DNI? Os cartos lévoos aquí, aquí e aquí. A miña maleta pesa 14 kg., ¿e a túa? Metinche uns chourizos e algo de xamón xa cortado. Non comas só chuminadas. A ver se non tes problemas coa navalla. Os profes aínda non chegaron. Tamén falta .... e ....

A ver, chicos, vamos a pasar lista e según vaiades subindo ó bus, ensinádesnos o DNI e a tarxeta sanitaria.

Despedida, abrazos, algunha lágrima. É a primeira vez que está tantos días fóra da casa. Non te preocupes, esto vénlle ben, ten que ver mundo e aprender a arreglarse soa. Non sei ...

Dentro do autobús hai animación. Ó pasar Sás de Penelas xa todos están listos. Aparecen os MP3. Os móbiles botan fume. Mandoume unha mensaxe, di que me botará de menos. Si, eso cres ti. Castro Caldelas. Alenza, unha mirada enamorada e un sorriso. Estás curvas do Rodicio case me marean. ¿Xa estamos en Ourense? ¿E por que paramos? Ah!, claro, faltaban dous profes.

Estamos todos. De pronto En un puerto italiano, al pie de las montañas, vive nuestro amigo Marco, .... Esa é a peli da anterior viaxe a Italia, rapaz. Mira, mira que pinta ten ese; e esoutro, ¡que cara de neno! Non coñezo a que está ó lado de ... Ese é o Coliseo, di Román. A min, o que máis me gustou da outra vez foi ... fala Rubén Cereijo. Son os dous veteranos, expertos en Italia, curtidos xa en varias saídas ó estranxeiro; son os que asesoran a moitos dos seus compañerios.

Veña, todos abaixo, non deixedes nada no bus.

Facturación. Algunha tensión. A ver se non hai problemas. Todo en orden, incluso o peso de moitas maletas foi xenerosamente aceptado polo empregado de Ryanair. Eu é porque levo moita comida. Eu pola Play. E de repente aí estaban elas. É que non o pensamos antes, poidemos ir convosco a pasar a fin de semana a Nápoles. Animadas coma sempre, coa enerxía e vitalidade de sempre, contaxiosa. Maca, Nuria, Ana.

Facemos grupos. Recontos.

Toca pasar o control da policía. ¿Hai que quitarse tamén o cinturón? Pita o detector de metales. Están cacheando a ... Sala de espera. Mira, ese é o avión no que vamos.

Puntual, sorprendentemente puntual, o avión empeza a moverse pola pista. Son as 20:40 h. Cinturóns abrochados. Escoitase algunha bufonada. Xa estamos arriba.

Dúas horas e cuarto despois sobrevoamos Roma. ¡Que bonito é o Coliseo iluminado!

Aplausos, algún suspiro de alivio. Xa estamos outra vez en terra. Ciampino. 23:15 h.

Quedoume o DNI no avión. Non pode ser. Que si, que non é broma. Non pode ser. Unha historia repetida. La ragazza ha dejado DNI en avión. Espeta, io voy a buscare. Pasa o tempo, xa se fixeron as chamadas de rigor. Cheguei ben, si, si , sen problemas. Aparece o empregado do aeroporto. Non o viu. Podo ire io a mirare. Pasa o tempo. Encontreino. ¡Uff!

Hotel Laurence. O recepcionista danos un papel cunhas condicións cuasidraconianas. Hai que poñer fianza. Cámaras de vixilancia por todas partes.

Media hora máis tarde hai xuntanza improvisada nos "xardíns" do hotel; si, só media hora despois, pero xa había tantas cousas que contar que parecía que levabamos alí tres días.

Sábado 28 Marzo. Había que madrugar. Eu case non dormín. Dille a ... que se levante. Ese non acaba de saír da ducha. Non atopo o carnet. Non pode ser. Que si, que non é broma. Non pode ser. Vino onte a noite enriba da cama e agora non o encontro. Hai revisión exhaustiva da habitación. Non aparece. Nova revisión. Non aparece. Hai que irse xa. Recuperamos a fianza.

Espérannos dúas horas e media de autobús. Ós dez minutos a maioría xa está nos brazos de Morfeo. Breve parada nun área de servizo.

A carretera empínase, estreitase, serpentea, curva contra curva. O "autista", Fernando, xura en arameo. ¿Por que a estos se lles ocorrería subir aí? ¡Porca miseria! Báixase. Ti es parvo, non ves que non collemos os dous. Anda, dalle para atrás e arrima, non me cabrees máis. E ti tamén, detrás deste, necesito espazo. A súa máxima é non retroceder nunca.

Estamos no Parque Nacional de Somma Vesubio. ¿Parque Nacional? Ten que ser unha broma. Se esto está cheo de porquería, aquí fai anos que ninguén recolle o lixo. A medida que ascendemos a baía de Nápoles déixase ver, espectacular.

O derradeiro tramo, uns dous kilómetros, hai que facelos a pé. Hai algunhas protestas, tímidas. Subimos, subimos. 1.280 metros de altura. ¡E pensar que antes da gran erupción do 79 d.C. era o triplo de alto! Aí está o gran cono, o cráter do volcán Vesubio. Mete medo. Só está dormido. Anda que como se lle ocurra cichar agora. Que va, home, non ves que o teñen controlado, pódeno saber con 72 horas de antelación. ¿Estás seguro? ... Alí sae fume, e alí tamén. Cheira a azufre. Que ben nos virían agora as explicacións de Carlos Cortizo. Sería mellor baixar xa, ¿non? ¡Que vulgar! ¡Disfruta das vistas! Mira, aquela é a illa de Capri e a outra a de Ischia. Foto de grupo, a primeira.

Nápoles. Plaza Garibaldi. Digamos que a primeira impresión non foi demasiado positiva, había un ambientillo "raro". Hotel Cavour. Calquera tempo pasado foi mellor, un exemplo de decadencia. E agora, a comer e pasear pola cidade. O grupo mantense compacto; o paso, rápido. ¡Coidado con esa moto! ¡Están tolos! As sorpresas son constantes. ¡Mira onde tenden a roupa! ¿Para que servirá aquel cubo que baixa nunha corda? Unha familia completa, pais e fillos, nunha moto que pasa fungando. Noutra unha nena come un xelado. ¡Aquí ninguén leva casco! Hai que buscarse a vida para comer. Dudas, miradas cruzadas. Non sería mellor irmos todos xuntos. Resignación, a idea non calla. Algúns, logo de preguntar a amables napolitanos, atopan unha pizzería histórica, Pizzería Da Michelle. Fotos antigas decoran o lugar; nunha delas aparece Maradona. Aquí o tempo detívose fai anos, pero ten o encanto do auténtico. E as pizzas, ¡ay as pizzas! Son das de verdade.

Grupos. Da mafia, non hai rastro, ninguén viu nada. ¡Pero non dicían que estaba por todas partes! Motos, motos, motos. ¡Vin un con casco! Nova camiñata, bordeando o Barrio Español, para saír a rúas máis "normales". ¡Alí está Berskha! Logo, se temos tempo libre entramos. Eu paso, xa irei en Ourense. Galerías Umberto I. Plaza do Plebiscito. Grupos. ¿Outra vez? Hora de voltar. ¡Ben! ¡Por fin! O grupo volta a ser compacto; o paso, sorprendentemente rápido. Seguimos sen saber da mafia. Non me gusta nada esta cidade. Pois a min encántame. Eu creo que é cuestión de afacerse. Eu non volto nunca máis, esto é unha selva. ¡Parvadas, es unha esaxerada! Si, si, ... ¡¡Coidado aí ó cruzar!! Un frenazo, un pitido, un insulto ... ou varios. ¡Están tolos! Ves. Esto é un inferno. Creo que te estás volvendo paranoica. Case medianoite. Hotel, dulce hotel.

Chicos, non vos esquezades de cambiar a hora. ¿Hai que lle dar para diante ou para atrás? Entón durmimos unha hora menos. A min tanto me da, total non penso durmir. Home, algo, algo ... Ás 8:45 h. temos que estar coas maletas en recepción, ¿entendido? Siiiii. Boas noites a todos-todas.

Domingo 29 Marzo. As caras reflexaban a animada vida social da noite anterior. ¿Por qué demos hai que reservar tantas habitacións? ¡Coa metade sobran! Gafas de sol nun día nuboso, ¿por que será? Apareceu o DNI; escondérase no neceser dunha compañeira e foi atopado por un terceiro. Xa cho dicía eu. Cousas que pasan.

Poñemos rumbo a Pompeia. Hai certa expectación, tamén algo de morbo. Aquí é onde están os moldes dos cadáveres, ¿non? Hai que velos. Acordádesvos do documental. O Vesubio obsérvanos. Ameazaba choiva. Problemiñas coas entradas, só problemiñas. Pompeia, o tempo detívose para mostrarnos a vida diaria da xente corrente fai dous mil anos, lonxe da maxestuosidade das grandes construcións. A guía vainos dando as explicacións oportunas. Este é o anfiteatro, estivo clausurado varios anos por incidentes do público. E a palestra. Esta é a rúa principal da cidade, Via de la Abondanza, cos seus pasos de cebra. Oleadas de turistas. Ás veces custa abrirse paso. ¡Eses son españois! Entramos en vivendas particulares. ¡Vaia chabola! ¡Pois mira o xardín! Un lupanar ¿Un que? Un prostíbulo ¿Un que? Un ... ¿Xa existían? Aquí había máis que panaderías. Entramos a curiosear. Estancias pequeniñas. Enriba da porta, a especialidade. Sorrisiños, alguén toma as medidas ás camas, de pedra. Non digas chorradas, había colchóns. O xardín dos fuxitivos. A desesperación, a angustia, a dor, a morte. Aquel tentaba levantarse. Tamén hai nenos. O foro, foto de grupo. A guía despídese. Segue ameazando choiva. Os profes deben ser algo masokas, aínda quedan dentro dando voltas por aí.

Ás catro, Fernando colle a autopista para Roma. Cando ve que o Vesubio queda definitivamente atrás, suspira aliviado. Que ben me vai vir esta sesta.

Roma. Si, Roma. Piazza da Independenza, inmediacións da estación de Termini. Diluvia, só para asustar. Hotel Lux, ben situado. Trámites de rutina. ¿Por que non quedamos xa no hotel? ¿Que facemos se chove? Resignación. Eu non vin a esta viaxe para estar metido nun hotel, para eso quédome en Trives. Sensatez.

Aí vive Berlusconi; en Nápoles dixéronnos que se queriamos, que o levásemos para España. Plaza Barberini e a Fontana de Tritón. ¡Ah, vale! Soa un móbil. ¡¡Perdémonos!! Tranquilas, agora imos cara a vós. Un italiano moi amable indicounos onde estaba Plaza de España. ¡Cantas escaleiras! Via Condotti, Via del Corso, Piazza della Colonna,… Fontana di Trevi. Chea de xente, coma sempre. Na mesma esquina, o mesmo castañeiro. Fotos, moitas fotos. Despilfarramos algunhas moedas para cumplir co ritual. Eu tamén vou facelo, tamén quero voltar. Facemos grupos. A min fáltame algún. A min tamén. Rúas estreitas. ¿Que fas? Estanme a escribir o meu nome en chinés. ¿E ten que ser agora e aquí? Pode que non atopemos a ninguén máis que saiba facelo. ¿¿¿¿…???? O edificio da Bolsa, sobre o templo de Adriano. Avanzamos cansinamente, cada un o ritmo que mellor lle vai. O Panteón, xa voltaremos. Piazza Navona, antiguo estadio de Domiciano, as fontes de Bernini. Vendedores de productos variopintos por todas partes. Nós somos bos clientes. Tempo libre para cear. Sede puntuais. Espéranos un bo paseo de volta.

Está claro que non teñen ningunha consideración con nós. A ti paréceche normal case unha hora de camiñata a estas horas da noite. É cruel. San Carlo Quatro Fontana. ¡Ah, vale! A longa fileira de triveses vai chegando ó hotel.

Luns 30 Marzo. Hoxe toca a Roma antigua. Leve desperfecto no bus, o que desata a xa coñecida furia de Fernando, que non pasa a maiores. Algunha descoordinación no Colle Opio. Para esta espera non facía falta madrugar tanto. Teño que mexar. ¿Que facemos? Eu teño sede, imos buscar unha fonte. Chamadas telefónicas. Aparece a guía, Paola. O xénero masculino anímase. ¡Buahh! Pois tampouco é para tanto. O Foro, intúese a grandeza de Roma. Unha vez foi o centro do mundo. O arco de triunfo de Septimio Severo, a Curia, as basílicas, … pedras, pedras, pedras que non sempre din o que foron. E aquí está o altar a Xulio César onde foi incinerado, fala Paola. A maior parte do auditorio observa, atende, pregunta, participa, ¡¡si, participa!! Aínda lle poñen flores. Están tolos estes romanos.

De pronto, un alboroto. ¿Qué pasa? Mackay ¿Quen? ¿É un cantante? ¿Un actor famoso? ¡Que incultura! ¿Sabedes quen é Xulio César e non Mackay? Non pode ser. Os seus goles tamén fixeron grande ó SuperDépor. Eu son do Celta. Eso sobraba agora. Con amabilidade exquisita acepta unha foto co grupo. Agora imos subir ó Palatino. ¿Subir? ¿Podo esperar aquí? A casa das Vestales. ¿Sabes quen eran? … e, se non o cumplían, eran enterradas vivas. As residencias imperiales. Roma ós seus pés. E destoutro lado podemos ver o Circo Máximo, o circuíto de fórmula 1 da época (ata 250.000 espectadores), hoxe un parque onde se fan manifestacións, concertos, … Éche ben certo que o mundo é un pano e que todos os camiños van dar a Roma; un profe de Ceuta (¿algún día de Trives?), orixinario de Ourense, tamén anda por aquí cos seus alumnos, 9 ou 10 privilexiados. Arco de Tito. Baixamos cara o Coliseo. Antes de entrar teremos que pasar por un arco de seguridade, supoño que non traeredes ningunha navalla nin cousas así. Profe, eu teño unha navalla. ¿Estás de broma? É certo, tróuxena para cortar o chourizo e o salchichón. Se tal, tíroa. Non, home, ¿con que os cortas despois? Escóndea detrás desa pedra e logo véla buscar. ¡Enriba non! ¡Detrás!

Impresiona, incluso así, en ruínas. Un monumento extraordinario levantado para e por a parte máis escura, máis cruel do ser humano. Un escalofrío sacódete por dentro cando te imaxinas a area empapada de sangue e os espectadores gritando enfervorizados. Difícil resulta calcular as vidas de persoas e animais que remataron aquí. O Coliseo, reflexo da grandeza e das miserias dos homes. Fotos, fotos, fotos. Foto de grupo.
Ás 16:30 h. quedamos ó lado do arco de Constantino, ¿vale? ¿E non nos perderemos?¿Outra vez….?

Visita furtiva á igrexa de San Pietro in Vincole para ver o Moisés de Miguel Anxo.

Peudolegionarios e pseudosenadores pululan polos arredores do Coliseo camelando a incautos turistas. A nós, non. Si, si, xa estamos todos. Eses están facendo contactos. Intercambio de números de teléfono … por si acaso. Grupos. San Juan de Letrán, onde o papa é bispo. Grande, grande. Volta para tras. Via dos foros imperiales. ¡Ay, Mussolini, que escabechina fixeches! O Victoriano, a máquina de escribir, un dos monumentos menos apreciados polos propios romanos pero si polos xaponeses. Este polo menos está en pé. Area Sacra di Largo Argentina, onde asasinaron a Xulio César. ¡Canto gato! ¿E quen lles bota de comer? Tendas de moda .... eclesiástica. ¿Será aquí onde Amador encarga os seus traxes? O Panteón, unha das maravillas desta cidade, o edificio mellor conservado da Roma clásica, coa súa impresionante cúpula; aquí está a tumba do pintor Rafael. Telo que entender, profe, xa sabemos que todo esto está moi ben, pero estamos moi cansos.¡Co que levamos camiñado hoxe! Eu non aguanto os pés. ¿Ímonos xa para o hotel? Si, eu quérome ir… Anoitece. ¿Entendestes ben? Ás 23:00 en Plaza de España. ¿E temos que ir nós sos ata alá? Desta seguro que nos perdemos. ¿Outra vez…?

Plaza de España. A rebosar. ¡Ambientazo! Maioría abrumadora de estudiantes españois. A por ellos, oé, a por ellos, oé ... Yo soy español, español, español, yo soy español, .... Catarsis de “españolidade”. Esto si que é guay. Nós ligamos cunhas españolas. ¿Podemos quedar un pouco máis? Discretamente os carabinieri empezan a tomar posicións. É hora de marchar.

Mañá hai que madrugar.

Martes 31 Marzo

CONTINUARÁ