Martes 31 Marzo. ¡Vaia se había que madrugar! Algunha queixa na recepción. Non eramos nós sos os que faciamos ruído. Almorzo rápido, gafas de sol, moitos bostezos. ¿Imos en bus? ¿Só vinte minutos? O Vaticano. Sorpresa, non hai cola. Porque chegamos cedo ¿E esto para que é? O meu non funciona. “Armados” con auriculares, facemos os trámites habituais. Detector de metais; non, desta vez non hai navalla. A guía esfórzase nas súas explicacións. Aguantamos estoicamente (bueno, algúns non). E comeza un recorrido vertixinoso. Apolo de Belvedere, Laocoonte, bustos de filósofos, de emperadores, salas de tapices, estancias de Rafael, a capela Sixtina. Arte, arte, arte, …. pintura, escultura , …. É tal a cantidade (e a calidade) que te chega a saturar. ¡Canta xente! Teño fame. Teño sede. Teño que fumar. ¿Imos ver o Papa? A guía segue soltando información, pero case xa non nos chega. Aí tedes as tumbas dos Papas, esa é a de Xoan Pablo II. Catedral de San Pedro. Todo é descomunal, esaxerademente descomunal. ¡Canta xente! A piedade de Miguel Anxo, o baldaquino, a cúpula, nós á tarde imos tentar subir, Xoán XXIII ambalsamado ...
Suspiros de alivio, estamos xa na praza, ateigada de sillas. É que mañá sae o Papa a saudar, aquelas son as ventás donde vive e traballa. A guía, hábilmente, lévanos a unha tenda de regalos para turistas a devolver os “chismes” para escoitala, ¿por que será?
Tempo libre, ata as catro, ¿vale? O director do IES, subido á base dunha das infinitas columnas da praza de San Pedro, fala como director de IES, déixanos claras algunhas cousas que empezabamos a esquecer. É breve, pero contundente. A verdade, é que ten toda a razón do mundo. Xa cho dicía eu. É que hai algúns que se pasan.
O Trastevere, ó outro lado do Tíber, tamén é Roma, pero unha Roma diferente, máis popular, máis tranquila, máis ... acolledora, tal vez. Unha terraciña na praza de Santa Maria in Trastevere. Toca un descanso, era necesario.
Ás 23:05 h. praza de España ferve. A animación é a esperada; os cánticos, repetidos. Os profes aínda non chegaron. Para que despois digan … Ás 23:10 xa escoitan as primeiras crónicas da tarde. Vimos o estadio, …. e fomos a pé. ¡Vaia machotes! Nos engañaron, primero nos dijeron que sí y luego no nos dejaron subir, son unos informales, no es justo. A cúpula de San Pedro queda para outra vez. ¡Que guapada! ¡Como mola! ¡O mellor de Roma! ¡Eu merquei estas gafas! ¡Vaia clavada! ¡Bah!, 90 €, pero son auténticas, ¿eh? (… están falando da tenda de Ferrari …). E o coche, é o de Raikkonen, sí, sí, co que correu o campionato do mundo. Nós viñemos directos para aquí. A min non me deixaron entrar nunha desas tendas caras.
As “maniobras” dos carabinieri advírtennos que é hora de irnos. Unha pena contida maniféstase en algúns comentarios. Botarei de menos esta praza. Nela pasei os meus mellores momentos en Roma. Non será para tanto. Si, sí, os mellores. Hei voltar algún día. Non pensei que o fora a pasar tan ben, di un de San Mamede.
Como cada noite, cun ritmo cansino, máis cansino cada vez, a comitiva trivesa enfila cara o hotel.
Mércores 1 Abril.
